#6 Nieuw leven

LET GO AND LET GOD

Ik heb de zwangerschap en bevalling als heel positief ervaren. Omdat je die verhalen heel weinig leest, neem ik jullie de komende weken mee op mijn terugblik op de zwangerschap, bevalling en de kraamweek.

Als ik terug kijk op mijn leven tot nu toe is alles volgens het boekje gegaan. Verkering (voor maar liefst 10 jaar), daarna trouwen, samen eerste huisje, baby… Oftewel huisje-boompje-beestje, het perfecte plaatje. Niet bewust volgens het boekje gedaan, maar ik ben blij en we zijn gezegend met ons perfecte plaatje.

Vorig jaar rond deze tijd was ik net 3 weken zwanger, maar dat wist ik nog niet.
Niet iedereen weet het, eigenlijk bijna niemand, maar ik was obsessief bezig met zwanger raken. Er gebeurde iets in mijn leven waardoor dat klokje wat al behoorlijk aan het tikken was, nu helemaal op hol sloeg.
Ik heb toen geleerd dat alles op de juiste tijd, Zijn tijd, gebeurt. Het moment dat ik namelijk opgaf en er niet meer mee bezig was, had ik een positieve test in handen…. Let go and let God!

Het was 23 december en er waren activiteiten in de kerk waarbij ik moest helpen. We moesten er al heel vroeg zijn en eenmaal in de kerk realiseerde ik me dat ik al 2 dagen overtijd was en dat ik me best misselijk voelde die ochtend. Ik zei het tegen niemand en bedacht om een test te kopen zodra we weer in Almere waren. Zo gezegd, zo gedaan. Eenmaal thuis aangekomen met de test wilde ik het zo snel mogelijk doen, omdat mijn man nog niet thuis was. Als het positief zou zijn, wilde ik hem verrassen. Achteraf heel stom, want bij een negatieve test zou ik gelijk zijn steun nodig hebben, maargoed… Eenmaal op de wc leek het even alsof ik toch ongesteld was geworden. Teleurgesteld besloot ik de test toch gewoon te doen… “Ik heb ‘m nu toch al in mijn hand”. Normaal hoor je een aantal minuten te wachten op het resultaat, maar terwijl ik de test wil omdraaien en wegleggen, zie ik al meteen het tweede lijntje verschijnen. AAAAAH (heel moeilijk om te typen hoe ik me toen voelde). En ook toen vond ik het stom dat ik de test alleen had gedaan. Ik had dat moment graag meteen met mijn man gedeeld. Uiteindelijk heb ik de positieve test in een oud parfum doosje gedaan, die ingepakt en onder onze eerste mini kerstboom gelegd. Het was immers bijna kerst.

Ons hoofdstuk “nieuw leven” was begonnen.  Nieuw leven voor ons en nieuw leven in mijn buik…

DNNT

#5 "Schatje, ik ben MOE-der"

“Ik ben moeeeeee” roep ik naar mijn man. “Ja, je bent ook moeder” roept hij terug. “Hé, moe-der!” “Alsof we zijn gemaakt om moe te zijn. Top titel voor de volgende blog.” Thanks babe 🙂

“De vermoeidheid valt me nog wel mee” zeg ik een aantal weken terug. “Ja, wacht maar tot je weer gaat werken” zegt een moeder van twee. Pfoe, wat had ze gelijk. En ook echt dat soort vermoeidheid waar je niet meer weet wat je met jezelf aan moet . Imaily heeft daar de laatste tijd ook erg veel last van. Ze gaat dan hysterisch huilen. Het scheelt niet veel of ik huil met haar mee. Heel zachtjes hoor, niet hysterisch.
Werkweek twee zit er deze week weer op en ik voel het wel. Hoe is het ook mogelijk om na 3 maanden, met een kleine die nog niet de hele nacht doorslaapt, weer te gaan werken en alle andere activiteiten weer op te pakken. Dit weekend zou ik weer meezingen in de kerk, mijn fitness abonnement is weer in gegaan…. al met al, drukte dus.
Ik ben moe, en dat is oké. Het is soms teveel en dat is ook oké. Dus dit weekend zingen is afgezegd, de sportschool wacht nog maar even en meer werken gaan we ook zeker nog lang niet doen. En dat is ook oké!

Ik ben trots op mezelf. Ik voel me ook niet schuldig, want ik ben MOE-der 

😄

DNNT

#4 De eerste dag zonder jou

Helaas mag de baby niet mee naar het werk…

Ken je dat? Heel hard nephuilen en dan ineens toch echt waterige ogen krijgen? Ja, dat gebeurde dus dinsdag. Mama is Imaily ’s morgens vroeg komen ophalen, want ik moest er nu toch echt aan geloven. Mijn eerste werkdag na 20 weken thuis, waarvan 13 met baby, is deze week weer begonnen.
Ik ben logopedist en had van te voren besloten maar 2 dagen terug te gaan naar de praktijk. Voor mijn verlof werkte ik 3 dagen in de praktijk in Amsterdam en 2 dagen bij mijn ouders in het bedrijf. Maar ik wil nooit meer 5 dagen werken, nóóit meer!.
De dagen dat ik bij mijn ouders werk, kan Imaily mee of is ze in elk geval in de buurt. Maar de twee dagen Amsterdam moet ik haar toch echt een héle dag (8 uurtjes) bij iemand achterlaten. Wat ben ik blij dat onze moeders en zusje kunnen oppassen. We boffen maar met zo een familie. Het scheelt dat we geen kinderopvang hoeven regelen. Ik denk dat ik er dan nog meer moeite mee zou hebben en al helemaal zou overwegen te stoppen met werken. Want geloof me.. ook al is ze straks bij mn moeder die al vaker heeft opgepast, moeite zal ik zeker hebben. Het focussen op mijn cliëntjes wordt nu wel een uitdaging.
Gelukkig is het goed gekomen en trof ik na het werk een gelukkig kind aan. Alsof ze me niet gemist had. “Ze was heel lief” zegt mijn moeder. En ik maak me gelijk niet zo’n zorgen meer. Gelukkig kind, gelukkige moeder 🙂

Hoe was jouw eerste werkdag na de bevalling? Laat het weten in de reacties

#3 Gewoon een fase, toch?

“mama heeft soms twee handen nodig…”

I know what I said!! Ik wilde niet alleen maar de boobie provider zijn. Degene die ze alleen maar nodig heeft om te overleven. Ik wilde echte liefde. Een “wat is het mooi dat er straks een mensje rondloopt dat zoveel van je houdt en alleen bij jou wilt zijn” soort liefde. Met nadruk op de “alleen bij jou wilt zijn”.
Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het geweldig om zoveel met m’n kindje te kunnen zijn, MAAR MAMA HEEFT SOMS TWEE HANDEN NODIG 🙂
En nu is papa ziek. Zijn hoofd kan al die decibellen niet aan. En Imaily is heel goed in een behoorlijk aantal decibel produceren. Dus heel fijn dat hij thuis zit, maar niet fijn dat hij haar niet kan verzorgen, omdat ze blijft schreeuwen en blijkbaar alleen stil is bij mama. Let wel: zónder de boobie. Dus misschien toch wel echte liefde!
Papa dreigt al om zijn spullen te pakken en te vertrekken, want hij kan toch niks doen. Maar laten we hopen dat het maar een fase is en papa bij ons kan blijven. Ze zal later wel inzien dat we nergens zijn zonder hem. Papa geeft wel de beste badjes en dan is ze stil en vrolijk. Maarja, de hele dag in bad gaat ook niet. Het is gewoon een “mama”fase, toch?

Ps. Voor alle doorgewinterde mama’s met geweldige tips&tricks… laat ze aub achter in het contact formulier. BVD

DNNT

#2 Boobie provider

loveurlittles.com

Ongeveer 8 jaar geleden kregen we een puppy. Een Engelse Stafford. Zina heet ze. Mijn zusje en ik waren toen al wat ouder, dus durfden mijn ouders het aan om een hond in huis te nemen zonder dat zij alleen voor haar moesten zorgen. Ik weet dat ze dit zullen lezen en denken “wij hèbben ook bijna alleen maar voor Zina gezorgd” maargoed… Mijn vader heeft vroeger vaker honden gehad en als je het ons vraagt, heeft hij Zina gelijk verwend. Hij verzorgde haar maaltijden en nam daar soms nog meer moeite voor dan voor het eten van zijn twee andere dochters (mijn zusje en ik dus). Aan Zina was gelijk te merken dat mijn vader haar beste vriend was. Wat houd ze van hem! Als hij een tijdje weg is, is ze zichtbaar minder vrolijk en gaat ze door het dolle heen wanneer hij er weer is. Anderen, met name vrouwen, mogen niet te dicht bij hem in de buurt komen, dan gaat ze blaffen van jaloezie.
Maar nu vraag ik me toch echt af, is dit echte liefde? Of overleven?
Toen ik zwanger was dacht ik “wat is het mooi dat er straks een mensje rondloopt dat zoveel van je houdt en alleen bij jou wilt zijn”. En nu is ze er dan. Imaily, mijn lieve baby. Maar houdt ze echt van mij? of ben ik slechts de “boobie provider”? De manier om te overleven, omdat ik haar kan voeden? Zoals mijn vader Zina het beste voedt?

Vandaag streelde ze mijn moederhart. Mevrouwtje was niet stil te krijgen terwijl ik bezig was. Na een paar minuutjes krijsen heb ik haar toch maar van mn moeder overgenomen met het idee haar de “boobie” te geven. Ik hield haar vast en ze was METEEN stil! Geen “boobie” nodig en zo in slaap gevallen. Dank de Heer, ze houdt van mij! 😊

Ps. Voor iedereen die me wilt vertellen dat het anders zit, laat me lekker geloven dat mn baby van 2,5 maand oud wel van me houdt en niet alleen probeert te overleven😂

DNNT.


#1 Eindelijk begonnen

“Mijn beste ideeën krijg ik tegenwoordig tijdens het ophangen van de was”

7 oktober 2019 besloot ik op zolder, tijdens de tweede poging was ophangen omdat de eerste poging onderbroken werd door ons dochtertje van toen 6 weken oud, te gaan bloggen. “Ja, nu ga ik er gewoon echt voor!”
Ik roep al tijden dat ik wil schrijven, maar niet weet hoe of wat. Maar nu zie ik het helemaal voor me. Een Instagram account, wekelijkse blogs over het leven als new mommy. De ups en downs, maar vooral de realiteit. Mooie foto’s, want manlief is fotograaf. “Oh wacht ik heb zelf ook een camera. Even weer een snelcursus foto’s bewerken en we kunnen zo beginnen. Ja helemaal zin in!”
“Oké, nu weer verder met die was.”

DNNT.