Uitgelicht

#16 I am not my hair

I am not my hair …. I am not my hair … herhaal ik in mijn hoofd wanneer ik besluit toch maar alles te knippen.

Tijdens de zwangerschap was mijn haar voller en langer. Ik genoot ervan eindelijk lang haar van mezelf te hebben. Zolang ik mij kan herinneren is mijn haar kort geweest. Het langste was tot mijn schouder denk ik en dat is jaren geleden.

De mensen die mij kennen of regelmatig zien, weten dat ik heel veel verschillende kapsels en kleurtjes heb gehad. Meestal met hairextensions dus met mijn eigen haar gebeurde nooit heel veel. Tot twee maanden geleden…

Na de bevalling heb ik mijn haar weer gevlochten en toen ik de vlechten eruit wilde halen, bleef er bijna niks meer van mijn eigen haar over. Dat volle en lange haar was voorbij. Ik wilde altijd al een kort pittig kapsel proberen dus dit was het moment. Ik begon zelf de zijkanten kort te knippen. De volgende dag heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij m’n tante die kapster is.

Dat pittige kapsel vond ik even leuk totdat die zijkanten weer begonnen te groeien en toen kreeg ik spijt. Er was geen weg terug natuurlijk dus dan maar proberen nog wat leuks te doen. Ik heb toen weer mijn haar laten vlechten. En gisteravond toen ik het los wilde maken zag ik dat mijn haar weer flink gebroken was. HOP weer zelf de schaar erin….

“Als het niks is, draag ik een hoofddoek tot het weer is aangegroeid”..

I am not my hair…. Ik ben erg benieuwd naar het haar van Imaily. Ze heeft nu al een flinke bos en overal waar we komen is dat het eerste wat mensen noemen. “Wat heeft ze veel haaaaar”, “wat mooooi” en “zoveel en zo zwart”.
Heel fijn en leuk dat ze zulk mooi haar heeft, maar wat is mooi haar? Als donker meisje met kroes haar groeide ik op met het idee dat ik helemaal geen mooi haar had. Míjn identiteit ligt niet in mijn haar en ik hoop dat ik dat mijn meisje ook mee kan brengen.

DNNT

volg @dionesblog op instagram.

Uitgelicht

#15 Alle ballen verzamelen

Daar komt ie hoor. Misschien heb je helemaal geen zin om (weer) te lezen over de zoveelste onzekere vrouw. Maar aangezien ik deze week een beetje inspiratieloos was en ik er nu mee zit, gaan we het toch doen… Ook al twijfel ik erover en weet ik niet zeker of ik mensen wel wil laten lezen over hoe gek ik soms kan zijn en doen. Ik had gezegd dat ik zou bloggen over de realiteit. En dit is op dit moment mijn realiteit.

Vrouw, Echtgenote, Moeder, Dochter, Zus, Nicht, Tante, Vriendin, Logopedist, Ondernemer….. Oftewel al die ballen die ik hoog probeer te houden. En wanneer dat even niet gaat me zo mislukt voelen.. Jaja, houd die reacties maar voor je. Ik weet echt wel dat ik niet mislukt ben. Gelukkig herken ik die stemmen en negatieve gedachtes optijd en kan ik er wat mee.

Ik kreeg het liedje Who You say I am van Hillsong in mijn hoofd. En daarna You say van Lauren Daigle. En inderdaad! Waarom zou ik uitspraken als “je kan het niet”, “je bent niet goed genoeg” en “zou je dat nou wel doen” geloven als er een God is die zegt dat ik welkom ben zoals ik ben en van mij houdt. Nergens voor nodig om die stemmen te geloven. Zelfs niet als het stemmen zijn van echte mensen. Ook die hoef ik niet altijd te geloven.

DNNT

ps. het boek van Joyce Meyer is een echte aanrader.

Uitgelicht

#14 Niet boos, maar onbegrepen

Ik kwam laatst een meme tegen waar iets stond als “je zal maar jeuk hebben en iemand probeert steeds een speen in je mond te duwen”. Ik voelde me gelijk schuldig. 🙈

Ik heb me van tevoren zo druk gemaakt. “We zullen geen huilbaby krijgen, toch?” En de eerste paar weken was Imaily ook absoluut geen huilbaby. Ze huilde echt alleen wanneer ze honger had.

En toen begonnen de krampjes… Ik wil niet zeggen dat ze vanaf dat moment wel een huilbaby was, maar ze heeft zeker meer gehuild. Huilen is natuurlijk ook een belangrijk communicatiemiddel voor baby’s. Belangrijk, niet fijn! Je kan dan het hele rijtje afgaan. Honger, luier, moe, jeuk…? Ze zeggen dat baby’s niet zomaar huilen.

Nu is Imaily steeds meer aan het brabbelen (volgens haar al praten). Door haar toon en gezichtsuitdrukkingen kun je niet anders dan denken dat ze het ergens niet mee eens is. Helaas kan ze het, ondanks haar gebrabbel, nog steeds vaak flink op een huilen zetten. Ik denk dan maar “je bent vast niet boos, maar je voelt je onbegrepen”.

Dat je dáár weer boos van kan worden, snap ik eigenlijk ook wel.

DNNT

Uitgelicht

#13 Niet altijd oké

Ik heb de laatste tijd weer vaak de vraag gekregen wat ik ervan vind om moeder te zijn. En elke keer geef ik (natuurlijk) een antwoord zoals “leuk”, “geweldig”, “ik weet niet meer beter” en meer van dat soort reacties.

Stiekem heb ik me afgevraagd hoe mensen zouden reageren als ik zou antwoorden met “niet leuk”, “vreselijk” of “als ik dat had geweten…”. Ik vond het ineens een stomme vraag.

Het laat me wel gelijk realiseren dat die roze wolk waar ik op heb gezeten, en soms nog op zit, echt niet vanzelfsprekend is. Met deze blogpost wil ik jullie daar ook aan helpen herinneren.

Ik heb het gelukkig zelf niet hoeven meemaken, maar ik ken de verhalen maar al te goed. Een moedergevoel wat maar uitblijft, je draai totaal niet kunnen vinden of soms zelfs depressieve gevoelens. Natuurlijk heb ik me ook niet 24/7 happy gevoeld, maar het heeft, thank God, nooit zorgwekkend lang geduurd.

Houd dit de volgende keer in gedachten wanneer je een new mommy spreekt. Misschien heeft ze geen behoefte aan al die vragen, maar meer behoefte aan een luisterend oor.

Herken je jezelf hierin? Welke vragen had je liever gekregen op dat moment? Laat het ons weten.

DNNT

Uitgelicht

#12 Stop de tijd!

Imaily update

“Geniet ervan, want de tijd vliegt”, hoor ik constant van andere ouders. En dat merken we ook echt. Ik denk dat de 2000 zoveel foto’s van Imaily dat ook wel laten zien. Ik probeer elk moment vast te leggen en er echt van te genieten. Want elke keer wanneer ik door m’n gallerij scroll, is ze toch weer een beetje veranderd.

Onze Imaily is nu bijna 5 maanden oud. Op kantoor staat ze al bekend als “onze 5 jarige” omdat ze af en toe praatjes heeft alsof ze er al 5 jaar op heeft zitten. Die praatjes zijn uiteraard nog zonder echte woorden, maar aan intonatie en gezichtsuitdrukkingen te merken, kunnen we niet anders dan haar serieus nemen en met haar meegaan in gesprek.

Mijn instagram volgers weten dat ik een aantal weken terug vol goede moed wilde beginnen met slaaptrainen. Helaas is dit helemaal niks geworden. Van een moeder van drie, tevens nicht, kreeg ik het advies dat ik zelf ook uitgerust moest zijn. En dat was ik absoluut niet. Maarja, wanneer wel? Daarnaast werd Imaily ook nog eens flink verkouden. Het is helemaal niks geworden dus Imaily slaapt nog lekker dicht bij mama.

Sinds vorige maand zijn we begonnen met groente hapjes. En wat geniet m’n meisje ervan. Dat hadden we van te voren ook zeker verwacht. Mevrouw vond haar vitamines op een lepeltje namelijk helemaal geweldig. En als wij aan het eten waren, was ze al flink aan het observeren. En nu mag ze eindelijk meedoen. Wat een feestje zijn die hapjes voor haar.

Ohja, in de vorige blog (de week is voorbij gevlogen) zei ik dat de 1 week oude Imaily alleen huilde als ze honger had. Ze had toen ook zo een schattige piephuil die je bijna niet serieus kon nemen. Dat is met 5 maanden oude Imaily wel anders. Ik wil niet zeggen dat ze een huilbaby is, maar ze huilt zeker meer. En ook zeker niet meer met een piephuil die je niet serieus kan nemen.
Ik zei ook dat ze al heel snel doorsliep. Maar sinds ik ben begonnen met werken is dat niet meer zo. Alsof ze wilt zeggen “je gaat me morgen weer verlaten, dus wil ik ook ’s nachts lekker je aandacht claimen :)”

Wacht maar wanneer ik je aandacht ga claimen wanneer je zogenaamd te “oud” bent voor kusjes en knuffels. Oh, Ik kan er nog even niet aan denken. Stop de tijd!

Volg me trouwens ook op Instagram @dionesblog 😊

DNNT

Uitgelicht

#11 Baby poeper, Baby poep

Tijdens een zangoefening zegt de zangleidster terwijl ze haar handen in haar zij houdt “als je op die manier ademt… net als bij een bevalling”. Geen idee waar ze het over had natuurlijk!

En toen was ik ineens moeder en behoor ik ook tot de categorie “baby (uit)poeper”. Nu kan ik officieel meepraten. Ja, ik blijf erbij hoor. Voor mij is baby poeper echt de beste manier om te beschrijven hoe het voelde. Een lekker verhaal is het niet, maar ik ben trots op deze titel.

En toen de baby eenmaal uitgepoept was, begon de echte poep. Voor degenen die het niet weten, de eerste poepluier bestaat uit een zwart of donkergroen goedje wat meconium wordt genoemd. De baby eet in de buik natuurlijk nog niks, maar krijgt wel vruchtwater met afvalstoffen en celmateriaal binnen. Die eerste luier was gelukkig niet voor mij, maar voor haar lieve tante. Ik heb ‘m op afstand vastgelegd op camera. En daarna volgen de gele, waterige, tandpasta achtige luiers.

Oké, ik zal het niet alleen over poep hebben. Ik zou ook nog vertellen over hoe we de kraamweek hebben ervaren.

Wij hadden een hele lieve kraamverzorgster die ik tot op de dag van vandaag mis. Ik ga ook niet ontkennen dat ik heel hard heb gehuild toen ik mij realiseerde dat ze er de dag erna voor het laatst zou zijn. Maargoed, dat kwam natuurlijk door de kraamtranen. Daar vertelde ze overigens een paar dagen ervoor over. Maar ik dacht “het zal allemaal niet zo volgens het boekje gaan”. En ja hoor! De dag erna kwam het al. De huilbuien zonder enige aanleiding.

Naast alle onnodige huilbuien heb ik gelukkig heel erg van kleine Imaily kunnen genieten en op een wolk gezeten. Ik weet dat die wolk waar je veel over hoort niet altijd het geval is. Omdat mijn herstel heel goed en snel is gegaan kon ik denk ik ook echt optimaal genieten. Daarnaast werden we ook heerlijk verwend door onze lieve familie.

In tegenstelling tot de vandaag 5 maanden oude Imaily, huilde 1 week oude Imaily alleen als ze honger had en sliep ze al heel gauw door. Hoe dat nu gaat vertel ik weer in een volgende blog.

DNNT

Uitgelicht

#10 Help! Ik word vader!

Na wat aandringen, heb ik manlief zover gekregen een blogpost met mij mee te schrijven. Dus bij deze dames, roep je man erbij! De bevalling zoals mijn man het heeft beleefd.

Ik maakte jou rond 02:00 uur wakker. Wat ging er door je heen?

Dat kan ik mij niet meer zo goed herinneren. Waarschijnlijk iets van “ga je echt bevallen dit keer?”

Toen gingen we naar beneden om daar de weeën op te vangen. Hoe was dat voor jou?

Ik dacht “Ik zie wel hoe dit gaat”. Zolang ik rustig blijf, blijft zij dat ook. “Chill, en alles komt goed!”

Gelukkig hadden we van te voren besproken wat je wel en niet fijn vond. Zo wist ik precies waar ik kon masseren tijdens de heftige weeën.

Daarna was het tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Ging dat zoals je had verwacht?

Nee, eigenlijk niet. Van te voren dacht ik dat ik erg nerveus en gestrest zou zijn, maar dat viel heel erg mee.

Ik ben blij dat ik de bevalling heb bijgewoond. Dat klinkt voor sommige mannen als iets vreselijks misschien, maar ik heb het als iets heel moois ervaren. Het is niet echt een moment om veel na te denken. Gewoon meegaan in wat jouw rol moet zijn op dat moment en het echt beleven. Het geeft je een nieuw soort respect voor wat vrouwen door maken en wat zo een bevalling echt betekent.

Nog tips voor aanstaande daddy’s?

  • Leren alles met één hand doen, is key! Babies gunnen je niet altijd je beide handen.
  • Ga niet te snel weer werken. Je vrouw en kind hebben je nodig. Daarnaast gaat de tijd zo snel. Geniet van die eerste momenten met de kleine.
  • Wees je vrouw haar rustpunt.
  • En oh ja, maak ontbijt! Zorg dat mama goed eet.

Heb je nog vragen? Laat die gerust achter!

DNNT ( en ARN)

Uitgelicht

#9 SUPERWOMAN!

Bevallingsverhaal

Thank you, my love!

16 augustus 2019 begonnen de voorweeën. Toen wist ik nog niet dat het voorweeën waren en dacht ik dat het echt zou beginnen. Rond 04:00 uur begonnen de weeën heel lichtjes. Een gevoel wat ik moeilijk kan omschrijven in mijn onderrug en onderbuik. Het gevoel kwam best regelmatig terug, maar viel me nog wel mee. Ik hoefde mijn man er niet voor wakker te maken namelijk. Ik dacht “als dit het is!? Dat wordt een makkie.” Rond 05:30 uur heb ik toch maar het ziekenhuis gebeld. De verloskundige zei dat als ik niet zeker wist of dit echte weeën waren, het waarschijnlijk ook niet echt was. Helaas, ze had gelijk. Rond 06:00 uur heb ik gewoon geslapen en overdag was er niks aan de hand. Ik zeg helaas, omdat ik op dat moment helemaal klaar was met zwanger zijn en mijn meisje eindelijk wilde ontmoeten.

27 augustus 2019 rond 01:00 uur voelde ik weer iets wat op weeën leek (voorzover ik dat kon weten). Maar omdat ik na die eerste keer van 16 augustus nog een keer een nacht voor niks wakker was gebleven, geloofde ik het niet meteen. Rond 02:00 uur werd het heviger en moest ik toch mijn man wakker maken. Het zag ernaar uit dat dit “the real deal” was, zoals ik het noemde. Die week ervoor hadden we een afspraak bij de gynaecoloog en die zei ook weer “wanneer het echte weeën zijn, weet je het direct”. Ja! dit was het echt.

Van te voren had ik bedacht om zolang mogelijk thuis te blijven. We wonen immers dichtbij het ziekenhuis. Ik ben dus maar samen met m’n man naar beneden gegaan om de weeën daar op te vangen. Na wat gerommel hier en daar en zoeken naar de juiste posities, hebben we om 04:00 uur het ziekenhuis gebeld. Zij adviseerde om nog even onder de douche te gaan en het aan te kijken, omdat de weeën wel heftig, maar niet regelmatig genoeg waren.

Om 05:30 uur heb ik mijn moeder en zusje gebeld. In eerste instantie twijfelde ik of ik ze wel wakker moest bellen, omdat die weeën maar onregelmatig bleven. Maar ik had pijn en bij pijn wil ik mama! Mijn zusje bleek zelfs nog wakker te zijn. Alsof ze wist dat er wat ging gebeuren.

Rond 08:30 uur wilde ik nog even gaan liggen, omdat ik al sinds 01:00 uur wakker was. Ik lag nog geen 5 minuten en ik voelde wat knappen. “Er loopt wat!” riep ik. “Ja, dat is je vruchtwater” zei mijn moeder die met me meegelopen was. Even liggen kon ik wel vergeten, want ik werd meteen overvallen door een weeënstorm.

Rond 09:00 uur kwamen we aan bij het ziekenhuis. Terwijl ik uit de auto stapte riep ik “IK MOET POEPEN”. Ik wist natuurlijk dat ik niet echt moest poepen en dat het de baby was, maar zo voelt het echt. Ik noem Imaily nog steeds drol. Ze is echt de grootste drol ooit.

In mijn bevalplan, die ze trouwens bevalwensen moeten noemen, want een bevalling gaat toch nooit zoals gepland, had ik gezet dat ik het zonder pijnstilling wilde proberen. Met de nadruk op PROBEREN. Eenmaal in het ziekenhuis had ik al 5 cm ontsluiting en bij de tweede controle al 8! Vanaf 7 cm mag je geen ruggenprik meer en ik weet nog dat ik daar flink van baalde. “GEEF ME IETS” dacht ik. Zodra de persweeën begonnen (wat echt het meest vreselijke gevoel is), mocht ik al snel beginnen. Na 28 minuten persen was ons prinsesje er om 11:37 uur!

Ik snap nu echt wat moeders bedoelen met “de pijn ben je daarna weer vergeten”. Ik geloofde er eerst niks van, maar heb dat nu zelf mogen ervaren. Ik begrijp ook gelijk hoe mensen met 4 kinderen of meer eindigen. Je vergeet de pijn gewoon en doet het zo nog een keer.

Natuurlijk moet ik erbij zeggen dat elke bevalling anders is en dat ik het heb getroffen met een snelle en “normale” bevalling. Dat het pijn zou doen, wist ik van te voren al. Ik denk dat ik daarom ook geen angst had en niet tegen de bevalling op zag. Ik hield steeds maar in gedachten “ik ben een vrouw en ik ben ervoor gemaakt”. Ik kon daardoor ook de meest enge bevallingsverhalen lezen en bekijken. Ik wist dat het voor mij toch niet zo hoefde te zijn. Daarnaast moet ik ook echt credits geven aan mijn prayerteam. Zonder God en hun gebed zou het niet hetzelfde zijn.

De mensen die mij goed kennen, weten dat ik erg kleinzerig kan zijn. Nog voor mijn zwangerschap riep ik altijd “breng mij maar onder algehele narcose en maak me maar wakker wanneer het gebeurd is”. En diezelfde persoon heeft even een baby uitgepoept zonder enige vorm van pijnstilling. Ik heb een hele nieuwe ik leren kennen. I feel like SUPERWOMAN!

DNNT

Baby, mama en hermanita, ook zonder jullie zou het niet hetzelfde zijn. Ik houd van jullie!

#8 Een bloederig verhaal

Ik was 32 weken zwanger en net klaar met werken. Het was vrijdag en ik zou die avond voor de laatste keer voor mijn verlof meezingen in de kerk. Omdat de repetities in de kerk in Amsterdam zijn, had het voor mij geen zin om na het werk naar huis (Almere) te rijden.
Ik had net mijn neefje aan de telefoon die bij de kerk in de buurt woont om te vragen of ik bij hem tijd kon doden tot het tijd was om naar de kerk te gaan. Nog tijdens ons telefoon gesprek voel ik wat lopen. Afscheiding? Vruchtwater?
Ik hang op en wil naar de wc gaan, maar het is zoveel en voelt zo heftig dat ik besluit gelijk te kijken. Helderrood bloed vult mijn ondergoed.

Lichtelijk in paniek bel ik het spoednummer van de verloskundige. Wanneer zij zegt dat ik meteen moet ophangen en 112 moet bellen veranderd het in nogal heftige, maar toch gecontroleerde, paniek.
Ik werk in een praktijk die gevestigd is in een gezondheidscentrum en besluit, omdat het bijna sluitingstijd is, in de wachtkamer te gaan zitten. Ik weet niet waarom het mij op heftige momenten zoals deze altijd lukt om rustig te blijven.
Nadat ik alle relevante gegevens heb doorgegeven aan de alarmcentrale, geeft hij me een compliment voor hoe goed ik het doe en vraagt mijn naam. Hij stelt me gerust en op dat moment hou ik het niet meer en verlies de controle. Thank God voel ik dan Imaily bewegen. Oké ze is er nog.
Ik werk dichtbij het ziekenhuis, dus de ambulance was er heel snel. Eenmaal in het ziekenhuis controleren ze gelijk de hartslag van de baby. Luid en duidelijk zoals ik gewend ben. Goedzo meisje! Daarna een echo en alles ging goed daarbinnen.

Met 20 weken kwamen we erachter dat ik placenta praevia had. Placenta praevia is een aandoening tijdens de zwangerschap waarin de placenta geheel of gedeeltelijk de baarmoedermond afdekt. Bij de controle van 30 weken was te zien dat de placenta voldoende was opgeschoven en het eigenlijk allemaal weer goed was.

Tot op de dag van vandaag weet ik niet zeker wat de bloeding heeft veroorzaakt, maar het lijkt erop dat het aan mijn placenta lag.
Gelukkig is ook dat goed gekomen, want na 7 weken bedrust en een prima bevalling, is Imaily hier gezond en wel.
Hoe dat ging lezen jullie in een volgende blog.

DNNT

#7 Dingen die ik niet wist

Het is wat hoor, zo een zwangerschap. Dat wist ik van te voren natuurlijk wel. Maar er zijn ook echt een aantal dingen een verrassing geweest. En de ene zwangerschap is de andere niet, maar hier toch een lijstje van 7 dingen die ik niet wist.

#1 oververmoeidheid

Voordat ik zwanger was, had ik er nooit bij stilgestaan dat een mensje groeien al vanaf het begin erg vermoeiend kan zijn. Dat het ergens tegen het einde wanneer je duidelijk een grote buik hebt en niet meer normaal kan lopen, vermoeiend is, wist ik natuurlijk wel. Dit is achteraf gezien trouwens één van de eerste symptomen geweest. Ik was ook niet gewoon moe, maar zo moe dat ik staand in slaap kon vallen.

#2 onderbuikpijn

Ik heb ooit, ik denk toen ik zelfs nog op de basisschool zat, gehoord dat buikpijn tijdens de zwangerschap niet goed is. Dat is natuurlijk ook afhankelijk van het soort buikpijn. Toen ik net wist dat ik zwanger was, maakte ik me zo een zorgen. Ik bleef maar een vervelende pijn voelen in m’n onderbuik. Tijdens het eerste gesprek met de verloskundige toch maar even genoemd om er vervolgens achter te komen dat je baarmoeder aan het groeien is en dat het pijnlijk kan zijn. DUH!

#3 winderigheid

Hier hoef ik niet al teveel bij te schrijven. Het spreekt wel voor zich, maar dit was voor mij dus een verrassing.

#4 boertjes

Ja, ook deze was nieuw voor mij. Als ik misselijk was hoefde ik gelukkig niet te spugen. Een flinke boer, tot grote ergernis van mijn zusje, was de oplossing. Over misselijkheid gesproken. Wie heeft de term “morning sickness” bedacht. Het was voor mij dus ook nieuw dat het net zo goed “THE WHOLE DAMN DAY SICKNESS” kon heten.

#5 overmatige speekselproductie

Nog eentje tot grote ergernis van mijn zusje. Eerst kon ik het nog kwijt in tissues, maar later moest ik er toch echt aan geloven en kon ik de deur niet uit zonder een stapeltje wegwerp bekers aka spuugcups.

#6 de slijmprop

Voor wie niet weet wat dat is. (Ik wist het namelijk niet) Tijdens de zwangerschap wordt de baarmoedermond afgesloten door een slijmprop. Deze beschermt de baarmoeder, de vliezen, de placenta en de baby tegen infecties. Ga vooral geen afbeeldingen googlen. De slijmprop verlies je dus aan het einde van de zwangerschap en kan een teken zijn dat de bevalling gaat beginnen.

#7 en om het rijtje positief af te sluiten: nagel- en haargroei

Ik was al wel bekend met de “pregnancy glow” maar wist niet dat door al die hormonale veranderingen je haar en nagels ook behoorlijk kunnen groeien. Helaas is dat nu na de zwangerschap het tegenovergestelde. Ach ja… we kunnen ook niet alles hebben!

Herken je een van de punten of was er totaal iets anders een verrassing voor jou? Laat het weten in de reacties.

DNNT